Head

In de eerste beelden zet Head de toon en presenteert zijn personage (een soort halfkindrobot, met een dinosaurusstaart) op vrij klassieke wijze, in een sfeer die vaag doet denken aan de wereld van de eerste manga. Maar we beseffen al snel dat er iets mis is met de actie. Dit, gecentreerd op de robot, accumuleert zonder uitleg het spektakel van transformatieprocessen (innemen, evacueren, blazen, distilleren, enz.), die zich in echo's herhalen of op elkaar reageren, wat het idee van circulariteit accentueert, totdat de laatste beelden over die aan het begin lopen. Het is dus een soort choreografie, repetitief tot bijna hypnotiserend, waarvan het symbool het traditionele teken van Amerikaanse kappers zou kunnen zijn (geëxporteerd naar Japan, waar we het veel tegenkomen), zoals het terloops in de film te zien is: de spiraalcilinder. Als deze choreografie niet meteen waarneembaar is, komt dat doordat Head vol zit met kleine details die de aandacht trekken en getuigen van het plezier van de auteurs in het creëren van een hybride cartoonuniversum, doordrenkt met de inventiviteit van het begin van de strip. We zouden bijna kunnen zeggen dat Head de kruising is tussen de abstracte striptrips van George Herriman en de manga’s van Osamu Tezuka – Krazy Kat ontmoet Astro de kleine robot. Toegevoegd aan deze referenties in Head is de mix tussen handtekeningen (geclaimd in de aftiteling) en digitale animatie. Zachte objecten en scherpe, organische vormenen mechanisch, in kleur of zwart-wit, verdelen, kruisen en creëren een fantasievol en speels universum. Head is inderdaad een grafisch spel, maar geen gesloten spel: een spel dat de mogelijkheid van een hernieuwde uitvinding van het tekenen communiceert. Ontdek nog een korte animatiefilm van de regisseur Big Bang Dog Stel de film in vraag: Hoofd Begrijp het verhaal, het thema, druk uw gevoeligheid uit en oefen uw kritische denkvermogen. Een zeer originele korte film met kleurrijke, vreemde en surrealistische graphics. De magische deuren waarmee de held kan teleporteren, zullen kinderen doen dromen. Een droomachtig universum en talloze boodschappen waarvan de betekenis verborgen is om te vergelijken met surrealistische picturale werken zoals die van Salvator Dali, Max Ernst of zelfs René Magritte. De surrealisten, op zoek naar nieuwe esthetische universums, putten uit hun onbewuste en hun dromen de bronnen van een nieuwe denkbeeldige en droomachtige wereld zonder deze in het bijzonder te proberen te interpreteren. De film zou een kans kunnen zijn om deze droomachtige universums te verkennen zonder ze noodzakelijkerwijs te proberen uit te leggen. Een initiatie tot dagdromen en creatie. 1 Wie is de hoofdpersoon? Een hond. 2 Door welke plaatsen komt hij? Een zwarte lege ruimte, een deur en vervolgens een ladder die, door de wolken, naar een duikplank leidt. De hond duikt in een kom soep en belandt op een tafel in een Japans restaurant. Eetstokjes, sushi, edamame (Japanse sojabonen) zijn de elementen waarmee je begrijpt dat het een Japans restaurant is. In het vliegtuig en dan weer in het restaurant. Een raket in de ruimte, daarna een Japanse trein (de tekst zien we op de trein. Station Shibuya (een van de grootste stations van Tokio). Gebouwen, zeker in Tokio, dan het interieur van een appartement. Een straat. 3 Hoe beweegt de hoofdpersoon? Hij teleporteert van deur tot deur. 4 Stel je de rest van het verhaal voor. Wat wordt de volgende denkbeeldige wereld? Open reactie / debat